Odd Fellow Loges |
 |
 |
District N Groningen Zuid/Oost
Verhaal van de week
Bouwsteen van Zr. Gerda Poel
Voorzittend Meesteres…Zusteren,
Heeft u wel eens heerlijk lui gezeten in de hal van een hotel?
Lekker diep onderuitgezakt in zo'n grote leren fauteuil, van waaruit je, eventueel je hoofd verborgen achter een krant, meer of minder openlijk de komende man/vrouw kunt observeren ? Het beeld wisselt steeds. Mensen komen, mensen gaan. En het is nooit hetzelfde. Met elkaar zijn ze een steeds wisselende groep. leder van ons zal bij dat observeren, vanuit een ander station vertrekken en daarbij zijn eigen gedachten hebben of fantaseren. Daar komt een stel binnen dat de één op het eerste gezicht als een gelukkig echtpaar bestempelt, terwijl anderen juist vinden dat ze vast geen echtpaar vormen maar een manager met zijn secretaresse.
Kent u het boek ,,Menschen im Hotel" van Vicki Baum ? Het hotel dat daarin wordt beschreven is een wereld op zichzelf. Die wereld ziet er steeds weer anders uit. De draaideur draait, gasten komen het hotel binnen en gasten vertrekken. Het is nooit hetzelfde.
Je went aan elkaar. En dat blijf je doen aan steeds weer andere mensen. Je mist iemand in zijn hoekje na twee dagen. Kom je na een week terug in het hotel en in de eetzaal dan voel je je een vreemde en je wordt door vreemde ogen afgetast.
Ook bij verenigingen komen en vertrekken mensen.
Bij sportclubs, bij zangverenigingen etc., maar ook bij onze Loges. Ook wij moeten wennen aan steeds weer nieuwe Zusteren en de nieuwelingen moeten wennen aan ons. Maar zoals de ontbijtzaal van het hotel toch continuďteit heeft, omdat de wisselingen steeds ten dele zijn, hebben wij dat ook in de Loges. Niet ieder komt of vertrekt immers op dezelfde dag. En zoals elke vereniging zich geleidelijk vernieuwt, zoals in de gehele wereld processen van voortdurende verjonging gaande zijn, zo is het ook bij onze Loges. Ze veranderen steeds en zijn steeds bezig naar een nieuwe eenheid te groeien.
Mensen in de Loge, ze komen en ze gaan en het is steeds weer anders. Maar blijvend is de draad van de continuďteit die gevlochten is uit het verlangen samen iets op te bouwen waarin ieder zijn plaats heeft. Zoals het hotel er het volgende jaar nog wel zal staan en er ook dan nog wel goede maaltijden zullen worden geserveerd, al zullen de bedden dan misschien worden opgemaakt door andere kamermeisjes, zoals het uitzicht op de besneeuwde toppen niet zal verdwijnen en de zon ook dan nog wel de dalen met zijn glans zal beschijnen, zo zullen ook in de loge dezelfde waarden worden beleefd.
Mensen komen, mensen gaan...maar hun idealen blijven.
Gerda Poel 25 september 2006
Terug naar hoofdpagina